มิว นวปฎล มิ่งทุม
“ผมไม่อึดอัดนะครับเมื่อเข้าไปอยู่ในบ้านครั้งแรกๆ เพราะผมไม่ติดโทรศัพท์ โทรทัศน์ก็ไม่ค่อยดู จะคิดถึงคนที่เรารักซึ่งอยู่ข้างนอกมากกว่า แต่ก็ไม่ถึงขนาดทุรนทุราย เพราะรู้ว่าต้องทำหน้าที่ตรงนี้ให้ดี อีกอย่างผมเชื่อมั่นว่าคนที่อยู่ข้างนอกและครอบครัวเราให้กำลังใจอยู่ตลอดเวลา
ตอนอยู่ในบ้านผมไม่รู้เรื่องแฟนคลับ แล้วก็ไม่คิดว่าเราจะมี  จำได้ว่าครั้งแรกที่ออกไปโชว์ได้ยินเสียงกรี๊ดและเห็นป้ายชื่อของเราที่ชูขึ้น มันเป็นความรู้สึกที่ปลื้มมากๆ  คิดดูนะ ผมเป็นใครก็ไม่รู้ แต่เขากลับให้รอยยิ้มเรา ให้ใจเรา  ทำป้ายให้เรา  ถ้าเป็นผมลงไปยืนตรงนั้นแทนที่เขา ผมอาจจะไม่ทำอย่างที่เขาทำให้ผมก็ได้ วันนั้นพอลงจากเวที ผมแปลกใจมากว่าทำไมเขาถึงรักเราขนาดนี้  เลยเกิดพลังอยากทำสิ่งดีๆ ตอบแทน อะไรให้เขามีความสุข ผมก็จะทำ ทำไม่ได้บนเวที ก็ลงมาทำข้างล่าง อยากได้ลายเซ็นต์ ผมก็เซ็นต์ บางคนถ่ายรูปผมเอาไว้ แล้วเอาไปอัดและส่งรูปมาให้ผมเซ็นต์ เพื่อส่งต่อเพื่อน ๆ ผมก็เซ็นต์ให้
ยิ่งพอแฟนคลับทำเว็บไซด์ให้อีกก็ยิ่งปลื้ม เพราะมันไม่ใช่แค่ส่งความรู้สึกดีแล้ว แต่เป็นการพยายามสร้างสิ่งดีๆ ให้เราด้วย ไม่เคยคิดมาก่อนเลยครับ ว่าวันหนึ่งจะมีคนเอารูปผมมาโพสต์ เอาประวัติของผมมาบอกกล่าวให้คนได้รู้จัก ผมประทับใจที่เขาบอกว่า เรารักน้องมิวนะ เราอยากให้คนอื่นรักน้องมิวบ้าง  ต้องขอบคุณมากๆ  ตอนนี้ถ้าว่างผมจะเข้าไปดูบ่อยครับ เข้าไปตอบ  ดีใจที่เขาเห็นเราในจอแล้วอยากเข้ามาคุยด้วย”