มาย จิตตินันท์ หงษ์ทอง
“ถ้าไม่นับเรื่องการห้ามติดต่อสื่อสารกับคนข้างนอกแล้ว ผมใช้ชีวิตเหมือนอยู่ข้างนอกเลย ผมว่ามันก็ดีครับ เราจะได้โฟกัสกับสิ่งที่ต้องทำอย่างเต็มที่ ไม่ต้องห่วงว่านี่กี่โมงแล้ว จะได้นอนเมื่อไหร่ ทำไมไม่มีใครโทรฯ หา เป้าหมายของผมชัดเจนด้วยมั้งครับ ว่าเราเข้ามาในบ้านนี้เพื่ออะไร เลยไม่กังวลกับบรรยากาศเท่าไร
ผมประทับใจเรื่องมิตรภาพในบ้านด้วยซ้ำ มันดีมาก ๆ เลยนะครับ คนภายนอกอาจจะมองว่า มีการแบ่งกลุ่มกัน หรืออาจจะแข่งขันกันจนมีปัญหาบ้าง แต่ความเป็นจริงทุกคนรักกัน รู้สึกดีต่อกัน เอาใจช่วยกันอย่างจริงใจ  มันเป็นมิตรภาพแท้ๆ ในการแข่งขัน ผมว่ามันสวยงามนะ แล้วยังมีมิตรภาพจากคนทั้งประเทศอีก ออกมาคอนเสิร์ตครั้งแรกตื่นเต้นมาก ว่ามีคนมาเชียร์เราเยอะขนาดนี้เลยเหรอ ที่ผมรับรู้ได้ชัดเจนมากคือความรู้สึกดีๆ และกำลังใจที่ทุกคนมอบให้ ผมว่าไม่มีคนดูคนไหนอยากให้ใครแพ้นะ เขาอยากช่วยทุกคน ตื้นตันมากๆ ที่มีคนมาชื่นชมให้กำลังขนาดนี้ทั้งที่ไม่รู้จักกันมาก่อนเลย มันเป็นแรงผลักให้ผมต้องตอบแทนเขาด้วยการทำโชว์ดีๆ ทำตัวดีๆ 
ทุกครั้งที่ออกคอนเสิร์ตจะมีความรู้สึกดีๆ เพิ่มขึ้นมากๆ ทุกครั้ง ผมได้ยินเสียงเชียร์ เสียงปรบมือมากขึ้นๆ ดังขึ้นๆ จนรู้สึกได้เลย ไม่ได้เว่อร์นะ แต่บางครั้งผมแทบจะหงายกลับไปอยู่หลังเวทีเลยครับ คลื่นความปรารถนาดีมันสะท้อนมาเยอะมาก พอถึงวันสุดท้ายที่ออกจากบ้าน ก็ทราบข่าวว่ามีคนโหวตให้เยอะ ภูมิใจครับ พูดอะไรไม่ออก คิดอยู่อย่างเดียวว่าขอบคุณทุกคนที่ตั้งใจมาเชียร์ ตั้งใจทำเพื่อเรา ไม่ว่าจะเป็นป้ายเชียร์ ทั้งแรงโหวต ไม่รู้กี่หมื่นกี่แสนบาทนะครับนั่น
  หลังจากออกมา ผมก็ติดต่อกับแฟนคลับทางอินเตอร์เน็ตเพิ่มมากขึ้น เพราะน้องเขาทำเว็บไซด์ www.myaf2.com ให้ ถ้ามีเวลาผมก็จะเข้าไปออนไลน์คุยกัน แล้วเชื่อไหมว่าน้องๆ เขาก็ยังรู้สึกดีกับเราเสมอ เป็นห่วงเป็นใยอยู่ตลอด เหมือนคนในครอบครัวเดียวกัน เป็นกำลังใจที่มีพลังมาก ผมเชื่อว่ามันจะผลักดันให้ทำในสิ่งที่เราฝันได้สำเร็จ”