ว่าน ธนกฤต พานิชวิทย์
“ผมตั้งใจไว้เลยว่าจะเรียนรู้สิ่งต่างๆ ให้เต็มที่ ไม่ได้คิดว่าจะไปแข่งอะไรกับใคร หรือเรากำลังเล่นเกมเลยครับ แค่อยากพัฒนาตัวเองให้ดี ผมใช้ชีวิตอยู่ในนั้นแบบปกติเลย ผมค่อนข้างผูกพันกับเพื่อนๆ พี่ๆ ในบ้านนะ ที่จริงก่อนเข้าไป ไม่ได้หวังว่าจะสนิทขนาดนี้ อาจะเพราะมีกันแค่ 12 คนก็ได้มั้ง มีปัญหาอะไรก็ช่วยกันอยู่แค่นั้น เลยทำให้สนิทกันมาก
อีกอย่างที่ซึ้งมากคือแรงเชียร์ ก่อนที่จะไปคอนเสิร์ตครั้งแรกผมยังคิดนะว่า จะมีใครมาชอบเรามั่งไหมว้า... ผมค่อนข้างกวนประสาทไง แต่พอไปถึงเออ...มีนี่ ถือป้ายมาเชียร์ ก็รู้สึกดีมากๆ ที่มีคนมาชื่นชอบให้กำลังใจ  แล้วทุกๆ อาทิตย์ความรู้สึกดีๆ จะเพิ่มขึ้นๆ คนเดิมๆ ก็ยังอยู่ คนหน้าใหม่ก็เพิ่มเข้ามา
  แล้วกำลังใจไม่รู้มาจากไหนนะ ผมพยายามเต็มที่ของเต็มที่เลย ไม่อยากให้เขาผิดหวัง เป็นกำลังใจที่ทำให้ผมเปลี่ยนตัวเอง ได้เร็วมาก รู้สึกมีค่าขึ้น เก่งขึ้นและมีคนรักเพิ่มขึ้น เวลาผมร้องเพลงผมจะพยายามให้เขาสนุกกับเรา ยิ่งวันที่ไปรวมตัวในคอนเสิร์ตครั้งสุดท้ายนี่ประทับใจมาก เพราะแฟนคลับของทุกคนจะมารวมตัวกันจนแน่น ฮอลล์จะแตกเลยครับ มันเป็นความรู้สึกที่อบอุ่นที่สุด เพราะเราได้มารวมตัวกันครบอีกครั้ง หลังจากที่ออกไปทีละคนๆ วันนั้นผมไม่รู้สึกว่าต้องเชียร์ใครเลย เพราะเชียร์ทุกคนจริงๆ ผมว่าแฟนคลับก็เหมือนกันนะ มันเหมือนกับว่าไม่ใช่เกม ไม่ได้มาแข่งขัน แต่เขามาดูเราทั้ง 12 คนเดินตามความฝัน มันเป็นครอบครัวๆ เดียวกันที่ใหญ่มากๆ