Diet for Work
   อยู่ที่นิวซีแลนด์ผมไม่เคยต้องไดเอทเลย กินทุกอย่างเต็มที่ แต่พอมาอยู่เมืองไทยมันจำเป็นมากๆ แต่ผมก็ไม่รู้จะไดเอทยังไง ผมก็ใช้วิธีตื่นขึ้นมาไม่กินอะไรเลย ซื้อน้ำช็อกโกแลตดื่มขวดหนึ่ง เพื่อให้ได้น้ำตาลและพลังงาน แล้วก็วิ่ง 5 กิโลเมตรที่ฟิตเนส จากนั้นก็กินข้าวมื้อหนึ่งตอนกลางวัน แล้วกลับไปวิ่ง ยกกล้าม ทำอย่างนี้ประมาณ 1 เดือน ผมลดได้เกือบ 15 กิโลกรัมเลย แบบว่าโหดมากเลยครับ โชคดีที่เรายังเด็กอยู่แล้วหัวใจเราสู้ได้ ไม่หัวใจวายตายเสียก่อน

   จริงๆ แล้วมีวิธีถูกต้อง แต่ตอนนั้นผมไม่รู้เลยไง ถ้าอยากจะผอมก็ไม่ต้องกินข้าวละกัน ตอนนี้ผมฉลาดขึ้นแล้วครับ (หัวเราะ) แต่มันเวิร์กจริงๆ แต่ก็อย่างที่บอกมันไม่ใช่วิธีที่ถูกต้อง มีบางช่วงที่วิ่งๆ อยู่แล้วรู้สึกเหมือนกันว่าไม่ไหวแล้ว แบบหัวหมุนตาลาย แต่เราต้องสู้ไง ช่วงนั้นผมจะท่องแต่คำว่า “สู้... สู้... ต้องลดให้ได้” (หัวเราะ)

Fashion in Trend
   วัยรุ่นนิวซีแลนด์จะไม่ค่อยมีแฟชั่น จะใส่เสื้อยืด กางเกงขาสั้น รองเท้าแตะ ถ้าออกงานก็ใส่เสื้อเชิ้ตกางเกงสแลค ไม่มีกุชชี่ อุ้ย! สูทสวยนะ ยี่ห้ออะไร ไม่มีเลย ผมไม่รู้จักอาร์มานี่ ไม่เคยได้ยินเลย แต่กุชชี่นี่เคยได้ยินจากในหนังบ่อยๆ เรียกได้ว่าเป็นสิ่งที่ไม่สำคัญที่จะออกไปซื้อเสื้อผ้าที่ดูดี เพราะเราไม่มีงานที่จะออกอยู่แล้ว ถ้าจะออกงานก็จะเป็นงานมหาวิทยาลัย ซึ่งก็คงไม่มีใครดูออกว่าดูดีหรือเปล่า

    แต่พอมาอยู่เมืองไทยก็ต้องมีการปรับตัวในเรื่องการแต่งตัวบ้าง แต่ผมจะมีปัญหาเรื่องไซซ์ เพราะตัวใหญ่มาก การหาเสื้อผ้าในห้างสรรพสินค้าบางทีก็ไม่มีไซซ์ผม เวลาไปซื้อสูทจะแบบแขนลอยแต่ไหล่พอดี ต้องไปตัดที่ร้านอย่างเดียวเลย เรื่องแบรนด์ผมก็ชอบเหมือนกันนะ ทำให้เรามั่นใจตัวเองมากขึ้น แต่ต้องดูด้วยว่าใส่แล้วดูดีหรือเปล่า ไม่ใช่ว่าทุกยี่ห้อจะเหมาะกับเราเสมอไป เพราะแต่ละแบรนด์ก็จะมีสไตล์ที่แตกต่างกันไป บางแบรนด์นี่ราคาสุดยอด แต่ถ้าไม่เหมาะสำหรับเราก็ไม่ทำให้เราดูดีขึ้นมาได้เลย

Love & Romance
   ถ้าผมมีโอกาสรักใครสักคนน่าจะเป็น Puzzle ชิ้นสุดท้าย ผมว่าชีวิตของผมที่เมืองไทยก็ต้องมีแบบค่อยๆ ต่อ ค่อยๆ เพิ่มเติม ความรักของผมเรียกว่าเป็นชิ้นสุดท้ายแล้วชีวิตผมก็จะครบแล้ว จากนั้นก็ต้องเริ่มต้นใหม่ หมายความว่าทุกๆ อย่างมันครบแล้วไง แล้วการใช้ชีวิตก็จะต้องเปลี่ยน ก็ต้องมีเป้าหมายใหม่ มันก็จะต้องเริ่มใหม่

    บอกตรงๆ ว่าผมไม่ใช่คนโรแมนติก ถึงผมจะรู้ว่าผู้หญิงชอบผู้ชายที่โรแมนติกก็เถอะ เพราะผมเป็นคนขี้อายไง ผมรู้แต่ว่าถ้าผมใส่ใจผมก็จะพยายามนะ แต่จะไม่ค่อยพูดจาบอกรัก เพราะไม่ค่อยพูดนอกจากกับพ่อแม่ จะใช้การแสดงออกเป็นการบอกรักแทนคำพูด นั่นก็เป็นโรแมนติกชนิดหนึ่ง คือการแสดงออกให้เขารู้ว่าเรารักเขา  ผมไม่รู้จะพูดยังไงดี ผมอาย ผมเขินแล้วเนี่ย (หน้าแดงจัด)

   เอ้า! หนุ่มน้อยของเราอายม้วนจนแทบแทรกร่างหายวับไปผืนทราย (ถ้าสามารถ) เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนจนเกินไป เราจึงปล่อยเขาไว้ตามลำพัง เพื่อให้เขานั่งพิจารณาถึงชิ้นส่วนสำคัญที่จะช่วยเติมชีวิตให้เต็มสมบูรณ์ แบบว่าเกรงจาย...น่ะ