มาที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์แล้วต้องวางแผนให้ดี เพราะดูกันจริงๆคงต้องใช้เวลาหลายวัน ผมเลือกที่จะไปดูสิ่งที่อยากเห็นมาตั้ง
แต่ตอนเป็นเด็กตัวเล็กๆ นั่นก็คือภาพของโมนาลิซ่าและรูปปั้นวีนัส เดอ มิโล แต่ระหว่างทางที่เดินไปยังโซนต่างๆภายใน
พิพิธภัณฑ์ฯ ผมก็หลงไหลได้ปลื้มกับความงดงามของศิลปะวัตถุชิ้นอื่นๆรวมทั้งตัวอาคารของพิพิธภัณฑ์ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็น
ปราสาทราชวังที่ใหญ่โตสมกับความเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในโลก เมื่อเดินมาถึงบริเวณแสดงภาพโมนาลิซ่า
ภาพที่รอคอยก็ปรากฏแก่สายตาด้วยรอยยิ้มอันลึกลับของเธอจากผลงานของลิโอนาร์โด ดาวินชีที่วาดมาตั้งแต่ปี 1504 โน่น
แต่กว่าจะยื้อแย่งเข้าไปดูใกล้ๆได้ ก็เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกันเพราะฝูงชนและกรุ้ปทัวร์ไม่รู้มากันจากไหน ใครๆก็แย่งกันจะมา
ดูภาพโมนาลิซ่ากันทั้งนั้น ใครที่อ่านเรื่อง Da Vinci Code มา อาจต้องมาเริ่มต้นตามรอยกันตรงนี้ละ ถึงแม้จะเป็นมุม
ยอดฮิตของที่นี่และใครก็อยากมากัน คนขี้เบื่อก็อย่าเพิ่งล้มเลิกเสียแล้วกัน ลองมาดูเถอะ แล้วจะได้รับรู้ถึงอารมณ์ที่ได้เห็น
สิ่งที่ยิ่งใหญ่และโด่งดังของโลกในยามที่มันมาให้เห็นอยู่ตรงหน้า
อีกจุดหนึ่งที่ผู้คนมากมายไม่แพ้กันคือรูปปั้นของวีนัส หรือ Vinus de Milo ที่เรารู้จักกันมาตั้งแต่เก่าก่อนที่ผมก็มายืน
ชวนให้คิดถึงโน่น คิดถึงนี่ อาจจะไม่ได้ชื่นชมความหมายของรูปสลักนี้มากนัก ทว่ากลับนึกถึงตอนเป็นเด็กที่ได้เห็นสมุด
วาดเขียนยี่ห้อนี้ เลยรู้สึกว่าเราไกล้ชิดกับวีนัสเหลือเกิน ยังไงไม่รู้
ออกจากพิพิธภัณฑ์ลูฟร์ก็พลันซุกซนอยากขึ้นที่สูงเลยต้องผลุนผลันมายังสัญลักษณ์อีกแห่งของปารีส นั่นก็คือหอไอเฟล
มาปารีสหลายครั้งก็ยังไม่เคยขึ้นเลย เพราะกลัวฝูงนักท่องเที่ยวเหลือเกิน ครั้งนี้อดไม่ไหวเลยขอไปสัมผัสเสียหน่อยจะ
ได้หายสงสัย ขอแนะนำว่ามาปารีสก็ควรจะมาที่นี่นะครับและอีกอย่างก็ควรจะพกความมีน้ำอดน้ำทนมาด้วยเพราะเราจะ
ต้องรอคิวที่จะต้องซื้อตั๋วขึ้นลิฟท์ไปยังระดับต่างๆของหอคอยยักษ์ที่มีอายุตั้งร้อยกว่าปีแห่งนี้ สมัยก่อนโน้น ชาวปารีส
ดูแคลนหอไอเฟลว่ามันมีรูปร่างอัปลักษณ์และขัดแย้งกับสถาปัตยกรรมของเมืองมาก แต่ในวันนี้ ผู้คนต่างขอบคุณมันและ
ยกย่องให้เป็นมันฑูตทางการท่องเที่ยวสี่งหนึ่งที่อยู่ในแผนที่ท่องเที่ยวของโลกเลยทีเดียว