- มีหลายคนเคยถามว่าทำไมเราถึงเขียนรูปคนแบบนี้ ทำไมเราถึงทำงานแบบนี้ ...มันก็จริงที่เรา ต่างเคยพยายาม
หาคาเรกเตอร์ ( Character ) ของตัวเองให้เจอในจุดหนึ่ง แต่มันก็ไม่ได้มีอิทธิพลหลังจากนั้น มันไม่ใช่ว่า
“ ไม่เคยมีภาพคนผมยาวปรากฏในงานของฉัน ดังนั้นฉันก็ไม่เขียนมัน ” จะบอกว่าไม่เขียนเพราะเขียนไม่เป็น
อันนี้เป็นเหตุผลที่ฟังได้นะ (55555) การที่มันดูเหมือนๆกันอาจเป็นเพราะเขียนภาพคนเกือบทั้งหมด แต่ก็อย่างที่บอก ไม่มี Character ใดๆ จะมากำหนดให้ทำหรือไม่ทำอะไรลงในงานได้
- “Character” ถูกพัฒนาการมาอย่างไรงั้นหรือ ....เริ่มจากเขียนรูปเหมือนของตัวเอง ไม่ใช่เหมือนทางกายภาพ เป็นรูปเหมือนตัวเองจากจินตนาการ นึกหน้าตัวเองออกไหมถ้าไม่ส่องกระจก ลองวาดเป็นรูปดูสิคะ แล้วรู้ไหม โอกาสเดียวที่เราจะเห็นตัวเองได้ โดยไม่ส่องกระจกหรือดูรูปถ่ายก็คือตอนฝัน หลังๆ จากที่เขียน รูปตัวเอง
ก็กลายเป็นคนอื่น แต่ไม่รู้ทำไมหน้าตายังเหมือนกันไปหมด อาจเพราะนึกถึงคนอื่นยังไงมันก็มาจาก “อคติ” ของเราเอง ซึ่งมันก็เหมือนกับที่เราเห็นตัวเองในฝันอีกเหมือนกันฝันที่ตอนแรกเป็นตัวเราแล้วทำไปทำมาก็กลาย
เป็นคนอื่น หรือในทางกลับกัน บางทีฝันเห็นคนอื่นในตอนแรก สุดท้ายกลายเป็นตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
แต่จะว่าไปในการแสดงงานครั้งแรก ก็ไม่มีใครว่าสีแบบนั้น รูปคนแบบนี้ เป็น Character ของเรา แต่มักจะถูกบอกว่าเป็นของคนอื่น “งานนี้เหมือนของคนนั้นคนนี้ ” ทำนองนี้
- รู้สึกอะไรกับคำวิจารณ์แบบนี้.... ก็มีบ้าง แต่คิดว่าเป็นเรื่องธรรมดา ก็พยายามเป็นตัวของตัวเองให้มากเข้าไว้